De wet van 20 februari 1939 

Een van de eerste resultaten van de gezamenlijke actie binnen de Federatie waren ongetwijfeld de onderhandelingen met de autoriteiten die leidden tot de wet van 20 februari 1939.

Niet alleen de titel, maar ook het diploma van de architect moest worden beschermd, evenals de uitoefening van het beroep (art. 1). Alle latere Koninklijke Besluiten over dit onderwerp zijn een gevolg van deze wet.

Vanaf dat moment kon men zeggen dat bijna iedereen een beroep moest doen op de diensten van een architect (de staat, de provincies, de gemeenten, de openbare diensten en particulieren).

Deze verplichting had betrekking op zowel het PROJECT als de CONTROLE van alle bouwwerkzaamheden waarvoor een bouwvergunning vereist was (art. 4).

Art. 4 impliceert dat het project en de controle op de uitvoering van de werken onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Art. 5 van de wet bepaalt dat ambtenaren niet buiten hun functie als architect mogen werken, met uitzondering van docenten.

Art. 6 stelt ook dat het beroep van architect onverenigbaar is met dat van aannemer van openbare of particuliere werken.

Er is vaak gezegd dat deze wet een beroepsmonopolie vestigt. We kunnen hier lang over discussiëren. Het bevat echter een belangrijk voorbehoud: de bijstand van een architect is alleen verplicht wanneer het werk onderworpen is aan een voorafgaande bouwvergunning, wat de reikwijdte van het “monopolie” al aanzienlijk beperkt. Naarmate het land verder regionaliseert, zal het aantal gevallen toenemen waarin geen bouwvergunning of architect meer nodig is.

Anderen zijn ook van mening dat deze veralgemeende verplichting de kwaliteit van de architectuur een slechte dienst zou hebben bewezen door de “handtekening” van de ene architect even goed te maken als die van elke andere architect. In die tijd werd de wet door iedereen gewaardeerd.